TANIEC STANDARDOWY
  • TANGO

    Protoplastów tanga, podobnie jak modnych tańców stylu Ameryki Łacińskiej, szukać należy wśród niewolników afrykańskich, którzy przywozili swe tańce, pieśni i rytmy na Antyle i do Ameryki Południowej od zarania kolonizacji w połowie XVI wieku przez cały czas trwania handlu „hebanowym mięsem”. Argentyński pisarz Eros Nicola Siri, który prowadził niezwykle staranne badania dotyczące pochodzenia tanga, doszedł do konkluzji, że wywodzi ono swą nazwę od „tangano”, tańca niewolników afrykańskich. Dalsze rozprzestrzenienie tego tańca przypisuje on Murzynom przesiedlonym z Kuby i Haiti do Argentyny w okolice Rio de la Plata. Zwyczajem tamtejszych Murzynów było ono tańczone na ulicach. Były to pierwsze murzyńskie parady tangowe, w czasie których tańczono do rytmu bębnów.

    Kreole i imigranci tańczyli na swój sposób, według własnych upodobań. z mieszaniny gitar gauchów, murzyńskich synkop i hiszpańskich melodii powstało milonga. z kolei milonga, utemperowane przez słodkie i sentymentalne melodie kubańskiej habanery, dało początek prawdziwemu tangu argetyńskiemu. Przy dźwiękach gitar i bandeneonów tańczono kroki dostosowane do wysokich butów z ostrogami, które nosili gauchowie.

    Kształtowanie tanga trwało wieki. Nasycały je elementy tańców niewolników pracujących na plantacjach, tańców różnych narodów prymitywnych i ogładzonych cywilizacją. Tańczyli je wpierw w spelunkach, szynkach, domach publicznych kolorowi i biali, marynarze, robotnicy portowi i pastuchy. Miało ono złą sławę i stanowiło długi czas „tabu” dla wyższych i średnich warstw społecznych. Trwało to tak długo, dopóki pod naporem atrakcyjności, popularności i niesłychanej żywotności tego tańca nie zdecydowano się wysłać tanga na edukację salonową do Paryża. Kiedy zostało ono pozbawione „wszystkich niewłaściwych cech” i przystosowane do ówczesnych gustów, zdecydowano przedstawić je szerszemu ogółowi. Tango tańczono więc na ulicach, w tawernach, salach tanecznych, restauracjach, hotelach i salonach.

    Jedni wyżywali się w tangu, dając upust namiętnościom, inni ukrywali je, kontrolując swe uczucia i odruchy. Nikt jednak nie mógł pozostać obojętny, tango wstrząsało wszystkimi. Tango zadało ostateczny cios tańcom dworskim, wyśmiało słodką elegancję tańców salonowych, przeniosło tańczących z sal balowych na parkiet restauracji i lokali dansingowych, przedłużyło krótki okres karnawału na cały rok. Odparło ataki i przetrwało zakazy panujących, opór arystokracji, purytanów, prasy, papieża i dostojników kościoła. Nikt z tańczących nie mógł się oprzeć jego prymitywnej sile, zmysłowej i podniecającej muzyce, władczej roli tancerza i pełnej niepokoju atmosferze tanga. Tango było bezsprzecznie jednym z największych szaleństw tanecznych wszystkich czasów. Jego pojawienie się wywołało niesłychaną burzę. Uważano tango za taniec wyuzdany, gorszy od modnego w tym czasie ragtime’u, łączono „kocie ślizganie” tangowe z rozkładem życia rodzinnego. w Nowym Jorku władze stanowe nakazały roztoczyć specjalny nadzór nad lokalami, w których tańczono tango, i zastanawiały się czy by nie wydać ustawy zakazującej tanga.

    Zwolennicy tanga twierdzili zaś, że taniec ten jest idealnym ćwiczeniem dla osób w średnim wieku, zmusza bowiem do pracy wielką ilość mięśni, usprawnia i wzmacnia cyrkulację, wyrabia ruchliwość, zgrabność i grację.

    Prawdziwe tango argentyńskie można jeszcze zobaczyć na turniejach tańca towarzyskiego. Krok tanga nie jest posuwisty, stopy nie ocierają się o posadzkę. Nogi stawia się płasko, podobnie jak to czynią dzikie koty. w tangu nie stosuje się unoszeń i opadań oraz nachyleń ciała.

    W Polsce, w okresie międzywojennym, wpływ na sposób tańczenia tanga wywierali kompozytorzy wywodzący się z muzyków zatrudnionych w nocnych lokalach. Komponowali oni melodię tanga odznaczające się sentymentalnością i płaczliwością, które odpowiadały upodobaniom rzewnie nastrojonych bywalców nocnych lokali. Do rozdzierających serce tekstów słownych podkładano ckliwe melodie lub odwrotnie. Obecnie słyszymy tanga argentyńskie coraz częściej.

  • FOXTROT

    Jedni twierdzą, że twórcą fokstrota był Amerykanin Harry Fox, aktor zatrudniony w słynnym niegdyś zespole girlsów Ziegfield Follies – co wydaje się być najbardziej zbliżone do prawdy. w roku 1913 Harry Fox wprowadził na scenę tego teatru pewną ilość „kroków kłusujących” tańczonych przez girlsy do muzyki rag-time. Ten nie spotykany dotąd w balecie rodzaj kroków zyskał nazwę „Fox’s Trot”.

    W jednym z teatrów amerykańskich znany tancerz i baletmistrz, Oscar Duryca, wpadł na pomysł sprowadzenia kłusujących „ponny-ballet girls” ze sceny na widownię i z powrotem, co przyczyniło się do powodzenia i spopularyzowania nowej muzyki i nowego tańca.

    Zdaniem innych nazwa tańca pochodzi od angielskiego wyrażenia „fox trot”, oznaczającego krok lisa lub bieg czy jednochód konia.

    Na początku fokstrot był prawdziwie dowolnym tańcem nie mającym ustalonych reguł. Tańczący, zwłaszcza ci, którzy żyli i pracowali w coraz większym napięciu, uważali, że taniec powinien dawać pewne odprężenie, a nie nastręczać trudności; chodzili więc i biegali do muzyki fokstrotowej, jak chcieli. Ten tak niezwykle uproszczony sposób tańczenia zyskał nazwę go-as-you-please (tańcz jak ci wygodnie) i Conversation Dancing. Fokstrot zaznaczył pojawienie się nowej ery w historii tańca towarzyskiego i zapoczątkował powstanie nowej techniki tanecznej opartej na prawach naturalnego ruchu ciała.

    Anarchia fokstrotowa nie trwała jednak zbyt długo. Już w roku 1914 amerykański związek nauczycieli tańca ustalił pierwsze zasady tańczenia fokstrota, które nie odbiegały daleko od prototypów stosowanych samorzutnie przez tańczących. Zalecony temat składał się z 4 kroków wolnych i 4 kroków szybkich, tańczonych po linii prostej lub w obrotach w prawo. Zakończenie tematu tanecznego składało się z 2 kroków wolnych, z których drugi był krokiem skrzyżnym.

    Angielscy nauczyciele tańca poszli nieco dalej. Na pierwszej z trzech konferencji, które określiły na wiele dziesiątków lat formę tańca nowoczesnego, wprowadzili do fokstrota kroki boczne chassé i określili rytm tych kroków: wolno, szybko, szybko. Należy zaznaczyć, że bardziej progresywny sposób tańczenia obrotów fokstrotowych, obroty otwarte (open turn) wprowadzono w miejsce chassé w obrotach znacznie później. Do roku 1924 orkiestry grały fokstrota w tempie 30-32 taktów na minutę. Kiedy jednak w tym roku orkiestry londyńskie zaczęły go grać także i w tempie szybszym, tańczący, zmęczeni monotonią wolnego tempa, zwrócili uwagę na wpływ nowych rytmów charlestona na muzykę fokstrotową. Przystosowali do tego tempa swoje kroki i nazwali je quick-time foxtrot. Obecną nazwę „quickstep”, nazwę tańca, który stał się szybką odmianą fokstrota i który posiada własne cechy charakterystyczne i odmienny od fokstrota styl i charakter, zaproponowała Miss Florence Purcel podczas zebrania nauczycieli tańca, zwołanego przez redakcję „The Dancing Times” w jesieni 1924. W latach 1927-1929 quickstep ukształtował swoją formę taneczną, łącząc zasady quick-time foxtrota z „flat charlestonem”.

    Fokstrot, podobnie jak inne tańce zaliczone do światowego programu tanecznego, przystosowany został do możliwości tańczących mas. z tego względu ma uproszczoną technikę, która sprowadza się do tańczenia na całych stopach, w sposób wygodny i niemęczący. Nauka fokstrota, który może być tańczony w tempie wolnym, średnim i szybkim, nie wymaga wiele czasu, wystarczy przyswoić sobie proste elementy ruchu: kroki do przodu, do tyłu, w bok oraz umiejętność dzielenia kroków na wolne i szybkie. Do muzyki fokstrotowej, która ma raczej charakter liryczny, tańczymy „posuwiście”, bez dodatkowych ostrych przyruchów. Jeżeli tańczymy fokstrota (w tempie wolnym, średnim i szybkim) do muzyki rytmicznej (beatowej), zginamy i prostujemy rytmicznie kolana.

  • WALC WIEDEŃSKI

    WALC WIEDEŃSKI

    Walc był przez wiele lat królem tańców salonowych, przedmiotem marzeń panien na wydaniu, źródłem upojeń starszego pokolenia. Ubóstwiany przez wszystkie warstwy społeczne jak żaden inny taniec, walc był też tematem zaciekłych sporów i sprzecznych sądów moralistów i historyków różnych czasów. „Czcigodny, spokojny, dystyngowany” – zachwycali się jedni. „Ordynarny i głupi” – oburzali się drudzy. „Wymysł diabła” – gorszyli się inni jeszcze.

    Pochodzenie walca ukryte jest w dalekiej przeszłości. Jest rzeczą pewną, że nie pojawił się on nagle i nie jest dziełem jednego pokolenia, lecz że kształtował się na przestrzeni długiego czasu. Według wszelkiego prawdopodobieństwa walc wywodzi się z laendlera, a poprzez niego – z wcześniejszych jeszcze tańców ludowych południowych Niemiec. Na dworze cesarskim Austrii pieśni i tańce ludowe cieszyły się zawsze dużą popularnością. Na balach maskowych, maskaradach, zabawach ludowych wszystkie warstwy społeczne tańczyły zgodnie walca. Zanim walc wkroczył na parkiety dworskie, był prostym krzepkim tańcem ludu.

    Historia walca nie jest tylko historią tego tańca, lecz także ówczesnych obyczajów. Podobnie jak angielskie tańce ludowe (country dances), walc przyczynił się do przełamania sztywnych barier różnic klasowych tak typowych dla tego okresu. Tańce dworskie przestały odpowiadać mieszkańcom miast, a sale balowe stały się świadectwem zmian zachodzących w obyczajach, manierach i ubiorze. Nikt nie chciał przyglądać się biernie tańczącym, każdy mógł przyłączyć się do wspólnej zabawy, tańczyć, z kim chciał, bez względu na rangę i stan. Walc, prosty i nieskomplikowany, nie wymagał też, jak tańce francuskie, długiej nauki ani specjalnego ceremoniału. Posiadał więc odpowiednie warunki, aby się stać tańcem masowym. Dzięki walcowi publiczne sale taneczne, które zrodziła Rewolucja Francuska, zapełniły się wirującymi parami.

    Walc wiedeński jest tańcem wirowym, przestrzenno – ruchowym. W zależności od tempa i warunków, w jakich tańczymy, możemy go tańczyć systemem trzykrokowym – na „trzy pas”, lub dwukrokowym – na „dwa pas”. Walc ma charakter liryczny, romantyczny.

  • WALC ANGIELSKI

    WALC ANGIELSKI

    Poprzednikami walca angielskiego – nazywanego w niektórych krajach walcem powolnym, a w Wielkiej Brytanii krótko waltz – były: walc wiedeński i – powstały na początku naszego wieku w Stanach Zjednoczonych – boston.

    Walc wiedeński jest tańcem szybkim i wirowym, boston był tańcem powolnym i linearnym. Kroki walca biegną po linii tańca, kroki bostona po liniach ukośnych do linii tańca. Trzy kroki walca mieszczą się w jednym takcie, trzy kroki bostona w dwóch taktach.

    Wydaje się, że narodziny powolnego walca można przypisać zarówno niechęci Anglików do szybkich tańców, jak też i zmianom, jakie przyniosła „rewolucja taneczna” młodej generacji tancerzy, którzy na początku lat dwudziestych naszego wieku zerwali z techniką taneczną polegającą na odchylaniu kolan i zwracaniu nosków obuwia na zewnątrz i którzy lansowali sposób tańczenia upodobniony do chodu.

    Historia walca angielskiego łączy się z powstaniem nowego stylu tańczenia, zwanego stylem angielskim. Powstał on w ten sposób, że angielscy nauczyciele tańca, obserwując tancerzy obdarzonych pięknym, naturalnym ruchem, opracowali nową teorię i technikę taneczną, opartą na prawach naturalnego ruchu ciała, prawach mechaniki ruchu. Pierwszą jaskółką nowego stylu stało się orzeczenie komitetu ekspertów tanecznych, że podczas wykonywania kroków progresywnych kolana muszą być prowadzone wąsko, a stopy równolegle. Właśnie na tej konferencji określono po raz pierwszy zasady tańczenia walca do muzyki walca w wolnym tempie: krok, krok, połączyć stopy. Stwierdzono również, że ten ruch nóg stosuje się do przodu, do tyłu i w obrotach.

    Walc angielski wchodzi w skład światowego programu tańca towarzyskiego i ma rangę tańca międzynarodowego. Jest to taniec powolny o charakterze romantycznym. Tańczy się go parami, w ścisłym objęciu, które umożliwia tancerzowi prowadzenie tancerki ciałem.

  • QUICKSTEP

    Quickstep to taniec towarzyski należący do grupy tańców standardowych. Po raz pierwszy w Europie pojawił się w Anglii w pierwszej połowie ubiegłego stulecia, będąc poniekąd szybką odmianą fokstrota. Podobnie jak fokstrot charakteryzuje się metrum parzystym (4/4). Przy tempie 48-50 taktów/min quickstep jest najszybszym tańcem standardowym (od 2 do 8 kroków w takcie, średnio 4). Jak każdy z tańców standardowych jest tańczony w trzymaniu zamkniętym (nie dotyczy tzw. stylu latynoamerykańskiego).

    Quickstep należy do grupy tańców swingowych, jednak ze względu na szybkie tempo akcja swingowa jest mniej wyraźna niż w fokstrocie. (Akcja swingowa to przyspieszenia i zwolnienia ruchu podobne do wykonywanych przez huśtawkę, czyli swing po angielsku, będącej odpowiednio na dole i na górze).

    Charakterystyczną cechą quickstepa są podskoki, sprawiające wrażenie, jakby tańcząca para poruszała się ponad powierzchnią parkietu, oraz kicki (czyli wykopy nogami w powietrze). Choć w zasadzie nie wykonuje się podskoków, szybkie tempo tańca sprawia, że przy krokach tańczonych w tempie 8/takt (czyli rozliczanych jako quick-and-quick) tancerze samoistnie wznoszą się w powietrze. Charakterystyczne figury quickstepa to np. Progressive Chasse (wrażenie unoszenia się nad parkietem), Woodpecker (z kickami) oraz Rocket (oba efekty naraz).

    Na turniejach tańczy się go jako czwarty taniec standardowy, zaraz po walcu wiedeńskim w klasach tanecznych E oraz D. W klasach wyższych tańczony jest jako piąty taniec standardowy, zaraz po fokstrocie.

    Osoba tańcząca powinna poruszać się płynnie i posuwiście, nie wykonując żadnych zbędnych zatrzymań czy dodatkowych przyruchów. Ciała tańczącej pary muszą być cały czas w ruchu.